Kronika: 11. II Ostatni zachód słońca

Przygotowane pod panowaniem władcy: Zoran Mocny.

wtorek, 23. lutego Anno Domini 1010

Księstwo: Kirolandia

11. II
Z granic niewielkiego miasta dojrzeć można było faliste wzgórza które kończyły się przy wielkim jeziorze, gdzie horyzont urywał się nagle i szklił ciemnobrunatną poświatą zachodzącego słońca, nieświadomego czy gdy wzejdzie, ci sami ludzi będą stąpać po ziemi Kirolandii. A skarbiec pustoszał i nie starczało już drzewa do napędzania smolarni.

Być może to pchnęło Zorana zwanego Mocnym do ustępstw na rzecz księstwa Bizantyjskiego. Brakło już ludzi do opłacania niedziałających warsztatów i kuźni a oddział wysłany na na obce ziemie zmiażdżony został przez zbójów a wieści przestały napływać.

Nie było żadnej pewności czy Karl Stary, władca Bizancjum nie postanowi siłą odebrać kopalni, choć trzeba przyznać że w tejże chwili Zoranowi było by to na rękę, nie stać go było na wydobycie węgla. Poza tym miał jeszcze drugie złoże i smolarnie. Wysłał już nawet gońca by spróbować nakłonić go do pokojowego przejęcia kopalni lecz gdy nikt nie zjawiał się z odpowiedzią niepokój wstąpił w serce władcy i przeczucie że niepotrzebnie odkrywał karty przed sąsiadem. Poczuł się zbyt bezpieczny w księstwie od północy strzeżonym przez silne miasta, od wschodu przez jezioro, od południa przez armię, od zachodu przez Bizancjum. Gdy pączek w maśle otrzeźwiał i chłodnym okiem zmierzył sytuację to właśnie dostrzegł że posiadanie monopolu żelaznego było by o tyle korzystne że żadna wojna, nawet ze strony Bizancjum nie była by niebezpieczna. Zwłaszcza że czas grał na korzyść Zorana, miał konie i żelazo, natomiast brakło ludzi i pieniędzy. I to tylko czas zadecyduje o jego losie.

Gdy po mieście rozeszła się wieść że wróg stanął pod stolicą Bizancjum, książę z ciężkim sercem posłańca do wojsk pogranicznych, sam natomiast objął dowodzenie nad garstką rekrutów po części wyposażonych w kolczugi i ruszył by się spotkać z resztą oddziałów w połowie drogi do stolicy przyjaciela.