Kronika: AKT IV SCENA XIII Gdzieś w stepach

Przygotowane pod panowaniem władcy: Signoria.

poniedziałek, 29. marca Anno Domini 1010

Księstwo: Florencja

(Mglisty poranek. Wszędzie snują się mgły. Nietrudno w tumanach z ziemi się podnoszących zjawy jakieś dojrzeć. Aby odróżnić zjawy od zasadzki na czele kolumny zawsze ariergarda podąża. Dziś wiedzie ją Markiz de Sade. Nagle na ścieżce widzi samotną milczącą postać...)

ZWIADOWCA I: Znowu nudny patrol...

ZWIADOWCA II: (znudzony) Koń... Krowa...kura.... kaczka... Kura....kaczka....drób...(...) O! Jest! Widzę!....Droga....

DE SADE: (Unosi rękę) Staaaać! (Wytęża wzrok) Ktoś ty?

ZWIADOWCA I( wytęża wzrok) : Szaty zniszczone bardzo, ale świetne kiedyś były. Musi znaczny to ktoś być.

ZWIADOWCA II (ze zgrozą): Oczy wyłupione, język odjęty! Milczy i tylko gesty daje, któż to może być?

DE SADE: Ależ to...Książę Alby! David a Briuis !!! Panie, któż ci to zrobił?

(Tajemnicza postać połączyła dwie ręce na kosturze jakby to miecz był i przyjął pozycję wyjściową kendo)

DE SADE: Nie może być! Klan Matsudaira ci to zrobił?

(Udręczona Sylwetka udręczonego żebraka wymachuje w rozpaczy toporem i rozwiewa się we mgle. Do stojących dołącza Laretto di Braun.)

DE SADE: (szeptem) A kto umarł ten nie żyje...

LARETTO: Tfu na psa urok. Cóż to było?

DE SADE: (w zamyśleniu) Ostrzeżenie? Prośba? Nie wiem...Długo jeszcze będziemy na wschód i na zachód chodzić w tę i z powrotem?

LARETTO: Chłopcze manewry najważniejszą częścią wojny są...Wieści przyszły. Kiedy Xelnaga pokonał armię Amelii, przed nami w głąb swego kraju się cofnął. Myślał że za nim pójdziemy. Ale my nie poszliśmy. Amelia Włodzimierz nam oddała, sama na Białogrodzie i Bernstein się umacniała. Teraz Xelnaga wychynął ze stepów i uderzył!

DE SADE: Ale gdzie?

LARETTO: Na samym południu, Białogród Amelii odjął, byłą osadę księstwa Wołyńskiego. Więc i my Na południe ruszamy!

KONIEC SCENY XIII