Kronika: Bitwa na polach Taszkientu!

Przygotowane pod panowaniem władcy: Czyngis-chan.

wtorek, 2. stycznia Anno Domini 1007

Księstwo: Wielka Orda

Dnia dzisiejszego 2 stycznia roku świni wojsko chanowe stoczyło bitwę zaciekłą z zamaskowanymi wojskami karpackimi. 20 wojów Sambora łamiąc dotychczasowe traktaty o przestrzeganiu granic i stref zdemilitaryzowanych wkroczył z buciorami swymi brudnymi w najświetsze granice mongolskiego imperium. Na powitanie onej armii chan 40 zbrojnych wysłał pod wodzą Dżocziego.

Dżoczi - wódz nasz świeżo upieczony wojaczki pierwszy raz miał zakosztować. Dotąd bowiem jeno niezależne karki garbować mu przyszło. Tedy osobiście sam Chan w swej najjasniejszej mądrości Dżocziemu rady w kwestiach militarnych udzielił.

Armie wedle dostępnego uzbrojenia podzielono. Trzy ćwierci Dżoczi w łuki wyposażył a resztę do szarży przysposobił. Pierwsze co to deszcz strzał na wrogie zastępy się posypał. 30 mężnych łuczników grad strzał wypuściło. Efekt tego niewielki bowiem wiatr znaczny a i zmierzchać zaczynało toteż i łuki nasze z celowaniem problem widać mieli. Nie mniej jednak efekt niespodziewany osiągnięto, bowiem wrogie wojsko strzał unikaniem zajęte do przyjęcia szarzy się nie przysposobiło. Szarża nasza, niczym Pięść Proroka na wrogów naszych spadła. Wielu tedy karpackich wojów ostatni raz padoł ziemski oglądało. Trzecia faza bitwy to już jeno formalność. Łuki nasze w sile 30 luda widząc, iż walka charakter bezpośredniego starcia nabiera na niedobitków ruszyły. Cios ten śmiertelnym dla reszty się okazał. Jeno dwóch żywych wrogów na polu bitwy się ostało a i oni prędko na kolana runąwszy chanowej woli się oddali.

Tak oto Dzoczi tracąc ludzi trzech jeno, aż 18 wrogów wytłukł a dwóch pozostałych na arkan zaprzęgłszy za koniem swoim powłóczył.

Co więcej broni wszelakiej całe sterty zdobyto, w tym kilka zbroi płytowych. Od dziś zbroje owe symbolem zwycięstwa będą i razem z karpackimi sztandarami staną sie symbolem naszej potęgi.