Kronika: Bitwa pod stolicą

Przygotowane pod panowaniem władcy: Sergiusz Waleczny.

poniedziałek, 6. lipca Anno Domini 1009

Księstwo: Maitania

5 lipca 1009 Anno Domini

W południe Sergiusz Waleczny zarządził wymarsz nowo przygotowanych oddziałów piechoty. Dzięki swoim zwiadowcom dowiedział się, że pewny sukcesu Jazon II z księstwa Skalnej Krainy zbliża sie od wschodu a jego sprzymierzeńcy (barbarzyńcy Maitańscy z którymi od lat toczyliśmy walki o nasze lasy) nadchodzą od północy i mają się spotkać i połączyć kilka staji od Maitańskiej stolicy. Nasz rozważny książe postanowił nie dopuścić do ich połączenia.

Barbarzyńców postanowił zwalczyć w otwartej bitwie lecz na Jazona II przygotował zasadzkę w Wilczym Jarze. Bitwą z wrogim księciem dowodził osobiście natomiast zwierzchnictwo w walce z Barbarzyńcami pozostawił swojemu najstarszemu synowi Sergiuszowi Młodemu.

Nasz książe zaplanował doskonałą zasadzkę, która zapewniła mu chwalebne zwycięstwo. Ponad połowa wrogiego oddziału poddała się gdy zobaczyła jak ich generał ucieka w panice. A on sam zginął przeszyty strzałą Dagoberta Purpurowego, dowódcy drużyny łuczników. Wrogi książe nie został schwytany ani też nie znaleziono jego ciała pomiędzy trupami więc najprawdopodobniej uciekł z pola bitwy.
Żołnierze zdąrzyli pojmać jeńców, zebrać rannych i zapakować łupy na wozy kiedy nadjechał goniec z wiadomośćią o zwycięstwie Sergiusza Młodego.

Był to zaprawdę radosny dzień. Teraz nasz władca spokojny o granice Maitani mógł spokojnie zająć sprawami administracyjnymi, które koniecznie należało doprowadzić do porządku.

Wreszcie nadeszły szczęśliwe czasy dla naszego narodu.