Kronika: Dzieje księstwa Honios

Przygotowane pod panowaniem władcy: Wiosnomir Szalony.

piątek, 20. listopada Anno Domini 1009

Księstwo: Honios

Od władzy objęcia przez Mirczę Wielkiego do bitwy pod Galen

Czas młodości Mirczy był czasem pokoju i dostatku. Coraz większe wpływy Bizancjum na dworze i w wojsku widać było. Wtedy to wojsk organizacja z Cesarstwa przyjęta została, handel z państwami ościennymi kwitł i żyjąc w czasach owych w skarbcu pustek nieuświadczyłbyś. Lecz "vitam miscet dolor et gaudium". Następny cesarz był człekiem okrutnym i przebiegłym, oraz chciwym ponad wszelką miarę. AD 979 między księstwem a Bizancjum wojna stanęła. Aleksy II na czele wojsk swych do południowej marchii, Severią zwanej wkroczył wsie grabiąc i ludzi zabijając. Geza, Mirczy syn najstarszy a marchii władca poległ zbrojnie opór stawiając. Padło Rithil miasto i tam z bojarów najznaczniejszy, Ian Mlady śmierć poniósł. Książe ludzi zwoławszy wysłał oddział znaczny by bitwę wrażym najeźdźcom wydać, a wojskiem tym dowodzili sami Mirczy synowie, Pal i mężny Dagobert. W marcu AD 980 wojownicy z Honiosu pobici zostali w lasach pod Arwishem. Jednak uderzenie wroga zatrzymało się. Dopiero rok póżniej Aleksy na stepach nieopodal Galen stanął. Lecz Pal i Dagobert mieszczan i chłopów z wsi okolicznych zebrawszy drogę cesarzowi zagrodzili. Choć wśród Bizantyjczyków moc weteranów była i broni żelaznej mnóstwo mieli to żołnierze z Honiosu przewyższali ich umiejętnosćiemi strzeleckimi i odważniejsi od nich byli. Rankiem 7 IV Roku Pańskiego 981 bitwę rozpoczął ostrzał chłopskich łuczników. Wielu najeźdźców padło lub rannych zostało lecz nie powstrzymało to ich szarży. Lekka piechota jedynie w włucznie uzbrojona dzielnie przyjęła uderzenie wroga i jak łuku cięciwa, szyk jej cofnął się i wygiął, ale nie pękł. Ale byliby bez szans w starciu z wyszkoloną pieczotą wroga, gdyby nie atak dwóch manipułów lekkozbrojnej kawalerii pod wodzą Dagoberta. Konnica runęła z flanki na zaskoczonych Bizantyjczyków. Widząc to cesarz przeraził się i miest zginąć na polu walki śmiercią chwalebną, rzucił się do haniebnej ucieczki. Lecz oddział Dagoberta na ścigłych koniach dopędził go i tak na obcej ziemi, Aleksy II Cesarz Bizancjum zakończył swój żywot.