Kronika: El mentiroso.

Przygotowane pod panowaniem władcy: Sancho III Stary.

wtorek, 26. lipca Anno Domini 1011

Księstwo: Navarra

Sancho zaczytywał się w najnowszych eposach spisywanych najwyraźniej dla pogańskiego pospólstwa w jurcie Mongoła i na przemian, to siniał, to czerwieniał ze złości. Co ten przyodziany w złote szaty pastuch baranów i kóz nie wypisywał. Każde słowo, wierzcie mi, to potwarz i łgarstwo najmarniejszego gatunku.

Jakoby pod Pampeluną srogich lekcji Navarra doświadczyła. Owszem 200 mieszczan nie przeżyło bliskiej znajomości z 1000 pogan, ale czy to jakaś lekcja, chyba barbarzyństwa. Albo starcie 400 ledwie uzbrojonych kmieci z 200 sławnymi Kaszmir. Pierwsza i jak że bolesna porażka, ale ledwie 100 szkolonych tam mieliśmy. A jednak Chan po tym zwycięstwie nie miał odwagi zadać ciosu w nasze odsłonięte i bezbronne zaplecze. Wolał bezpieczny manewr, żałosna ucieczka konnego Kaszmiru do pustego miasta. Tylko zawszony pastuch, jakim był Tatajbej mógł taki numer wymyślić. Sancho osaczył ledwie w 100 sławnych i 100 niezgorszych tą wycieczkę i woleli ci prymitywi z głodu zdechnąć niż do walki z rycerzami stanąć. Trzeba dodać, że przy okazji wybito do nogi 300 wojów odsieczy, którzy leźli tak niemrawo i czytelnie , że ślepy by ich rozpoznał i zgładził. Nic Chan nie pisze, że na 300 wrogów Sancho jeno 20 ludzi stracił, a sławny Kaszmir w desperacji takoż ledwie 20 niezgorszych Navarczyków ubił. Za to czym Chan się chełpi, że po raz 4 szturmował w 1200 Pampelunę i dzielni mieszczanie blisko 100 wojów mu widłami i cepami ubili. Nieliczne wojska Navarry dwoją się i troją aby odpór dzikusom dać, ale krwi coraz mniej, sił coraz mniej , a pastuch z dalekiego stepu o nożach zdrady rozprawia.
Niewiele wojsk już Navarre zostało, ale bez walki nawet te resztki się nie poddają. Chan wielkiej śmiałości do finału nabrał, kiedy zrozumiał jak nielicznymi siłami Sancho przez setki dni go szachował i w depresję wpędzał. Sława Navarze, sromota pastuchom z jurt!