Kronika: Facilis Remeo Wojna Światowa - wstęp

Przygotowane pod panowaniem władcy: Wanda.

sobota, 9. stycznia Anno Domini 1010

Księstwo: Kaganat Awarów

Uważa się powszechnie, że jedyną i zawsze słuszną decyzją po wygranej wojnie, uzyskaniu miejsca pod osadnictwo jest zaprzestanie dalszych walk, zdyskontowanie zwycięstwa, skupienie się na przyroście populacji. Drugi dogmat związany jest ściśle z taktyką prowadzenia wojny - mając silną armię nigdy nie należy dopuścić do jej podzielenia.

Nazywam się Wanda. Jestem Kagan'ką Awarów - narodu wojowniczych górali z Facilis. Nigdy nie postępuje sztampowo, według ogólnie przyjętych szablonów. Wcale tego nie żałuje.

Po podbiciu Taurydy moją pierwszą decyzją było wybudowanie pięciu akademii wojskowych i skoszarowanie w nich wszystkich zaprawionych w bojach weteranów. Drugą decyzją było przesiedlenie nielicznych zdobytych taurydzkich niewolników na daleką północ i osiedlenie w granicznym Sevastopolu swoich ludzi. Trzeba wam wiedzieć, że miasto to było wówczas najbardziej na południe i zachód wysuniętą osadą Kaganatu - lotem ptaka dzieli je od stołecznej Hara Waty około 15 dni, ale wziąwszy pod uwagę trudny teren droga ta zajmuje co najmniej 3 tygodnie. Zdobyłam na Taurydzie wiele osad, ale niestety bardzo mało ludzi. Miałam bardzo dużo wszelkiej maści uzbrojenia, ale nie miałam na kogo go włożyć. Nie stać mnie było na utrzymanie w gotowości nawet regularnej, doświadczonej i szkolonej armii, bo zbyt mało było podatników. Rozsądek podpowiadał - trzeba się skupić na przyroście. Przemyślałam to jednak dokładnie - skoro moje wiecznie wojujące Księstwo łącznie liczy 1500 ludzi, to ile mają sąsiedzi? Czyj przyrost będzie większy, skoro i inni mają znaczne rezerwy miejsca pod osadnictwo, a startową ilością ludzi nas przewyższają.

Sytuacja geopolityczna przedstawiała się niezwykle ciekawie. Cztery najbardziej znaczące Księstwa zajęły rogi kontynentu i po 10-12 miast. Północny wschód zajmowała Jutlandia ze swym władcą Kanutem Widłobrodym. Jego starszy brat już w pierwszych tygodniach zajął lesiste tereny Księstwa Normandii, ale potem na długie miesiące Widłobrodzi poświęcili się plantatorstwu. Kanut biernie czekał nawet kiedy władca południowo wschodnej ćwiartki - Amawari z Okinawy wszystkie swe siły wysłał na podbój Wiletów oraz Andalorii. Na południowym zachodzie Krainę Skrzydlatych i Sarmatię szybko i w miarę bezproblemowo zajął Rodryg Ponury książę Gotlandii. Północno zachodnią ćwiartkę Kaganat Awarów zajął kosztem Taurydy. Pomiędzy Gotlandią na południu i Kaganatem na północy pozostawało Księstwo Athos (Filetos Athonita) z trzema miastami oraz Kraj Wilków (Eddard Wolf Szary) z jedną leżącą prawie na środku Twierdzą - Ostry Kieł.

Pomyślałam - skoro moim atutem jest armia, a także stalowe uzbrojenie, to trzeba się wybrać na wojnę. Trudność polegała na tym, że dla mnie jedyny korzystny konflikt to wojna światowa. Nikt, choćby chciał, nie ma prawa stać z boku. Nikt nie ma prawa rosnąć sobie jak pączek, kiedy ja będę wojowała. Wiedziałam, że Kanut gromadzi siły na granicy z Okinawą, ale boi się otwarcie zaatakować. Amawari dysponował doświadczoną konnicą, a Kanut wyłącznie pieszymi miesiącami trenowanymi i niesprawdzonymi w boju akademikami. Wiedziałam, że Filethos szykuje się na Eddarda, bo kiedyś mu się nie udało i zmazanie Wilka z mapy postawił sobie za główny cel. Zobaczyłam, że na granicy Athos i Gotlandii było nie jak wcześniej przypuszczałam jedno złoże rudy, a złoża trzy - dwa rudy i jedno węgla. Kolejny węgiel znalazłam dużo później. Rodryg sugerował mi rozbiór Athos i Wików, choć oficjalnie poczuwał się do roli ich obrońcy. Decyzja mogła być tylko jedna - większość Słewów na koń i naprzód na stolicę Athos Meghisti Laura. Od tego momentu wydarzenia potoczyły się błyskawicznie i już nigdy nic nie było tak samo. Po tych wydarzeniach do już ostatecznej rozgrywki pozostały tylko cztery Księstwa, ale liczą się dwa. Nie na darmo wspomniałam o dogmatach rządzenia i dowodzenia, bo postępowałam dokładnie przeciwnie. Nie na darmo wspomniałam o Sevastopolu, bo właśnie w tym mieście rozegrały się największe i najbardziej znaczące bitwy pierwszego etapu wojny.