Kronika: Gąszcz

Przygotowane pod panowaniem władcy: Sukehiro Stary.

piątek, 2. września Anno Domini 1011

Księstwo: Monastyr

Kronikę piszę na kawałku brzozowej kory. Jest drugi dzień, a pierwsza noc siódmego miesiąca roku 1011. Ja, Maks, przez podwładnych nazywany Maksyminem, leżę na mchu i patrzę z radością w gąszcz. Podobnie czynią moi towarzysze, z tą różnicą, że oni niczego nie piszą, bo nie potrafią. Trudno rzec, jak bardzo ja potrafię, bo większość rzeczy, które piszę, jest zrozumiała głównie dla mnie.
Ale do rzeczy. Leżymy na mchu kolejny już dzień, wpatrując się w gąszcz i słuchając, jak armia Heimdala Cierpliwego, władcy Miechovii, usiłuje maszerować przez Puszczę. Idą tak chyba już szósty dzień i, póki co, zdobyli jedną opuszczoną osadę. Starucha, która wieszczy przyszłość zaglądając do wielkiej dziupli, powiada, że zdobędą jeszcze dwie puste osady, a potem spróbują wrócić do domów. Spróbują, ale nie wrócą, bo ich domów już nie będzie.
Tyle gada starucha, jeśli ją dobrze zrozumieć. Ale pewności nie ma, bo my, mieszkańcy Puszczy Monastyr, w ogóle słabo się rozumiemy nawzajem. Nasz język nieco przypomina szelest liści. Zresztą, nie musimy się rozumieć. Rozumie nas nasz Władca. I to wystarcza.
Nadal patrzymy w gąszcz i niczego nie robimy. Pradawny Sukehiro kazał nam patrzeć i czekać. To robimy, choć czasami z trudem przychodzi powstrzymywać się od śmiechu, gdy Obcy usiłują radzić sobie w Puszczy. Strach nas tylko zdejmuje, co się stanie, gdy już zaczną sobie radzić.
Póki co, ponad pół tysiąca miechovickich wojów błąka się po lesie, brzęcząc złotem, którym szczodrze opłacił ich Heimdal. Ich oczy pałają żądzą mordu. W rękach wszyscy dzierżą łuki. Naliczyłem razem setkę, pół setki i cztery konie, które miechoviccy przeraźliwie męczą, ciągnąc je w największy gąszcz. Może liczą, że te piękne i straszne zwierzęta zjedzą nasz Las? Jest jakaś tajemnica w tej wyprawie, której nie rozumiemy.