Kronika: Gniew naszego władcy.

Przygotowane pod panowaniem władcy: Sardurin.

niedziela, 7. stycznia Anno Domini 1007

Księstwo: Urartu

Goniec wskoczył na dziedziniec pałacu jak błyskawica, gnając konia, co sił okładając go to z jednej to z drugiej strony grzbietu. W jednej chwili dopadł do dowódcy gwardii przybocznej wręczając mu skórzaną tubę, w której znajdowała się wiadomość do samego księcia.

- Droga, droga list do księcia !

krzyczał w biegu gwardzista przemykając z sali do sali w poszukiwaniu władcy.

- Panie wieści z północy. Przypadł do kolan władcy zdyszany posłaniec.

Sardurin wyciągnął list i zaczął czytać widać było jak do jego oczu zaczęła napływać złość a pięści zaczęły zaciskać coraz mocniej kawałek złowieszczego pergaminu. Książe opadł na tron miażdżąc jednym ruchem list. Dawno już dworzanie i gwardziści nie widzieli tak rozgniewanego władcę.

- Zawołajcie Sladyna mam dal niego zadanie.

Po chwili przybył Saladyn najbardziej doświadczony i waleczny w całym Urartu dowódca, pokłonił się władcy i czekał aż władca przemówi.

- Nasz kolejny zwiadowca legł pod mieczem niezależnych buntowników weź najprzedniejszy odział 40 konnych i rozpraw się z nimi mam dość tych ciągłych złych wieści, wyruszasz jeszcze dziś wieczorem.

I wyruszył Saladyn z najlepszymi wojami ścigać Bandy zbuntowanych niewolników Opryszków i Awanturników a złość jego była tym bardziej wielka iż jednym z posłańców którzy zginęli był jego syn najmłodszy Alin Sa Hanak, którego miłował najmocniej ze wszystkich swych 11 synów.