Kronika: Jak Pan Nasz Falerin wroga zniósł licznego.

Przygotowane pod panowaniem władcy: Falerin Mocny.

sobota, 19. kwietnia Anno Domini 1008

Księstwo: Galia

Ledwie dziś rano ta nowina do nas dotarła , że Pan Nasz Falerin w tych dniach zwycięską bitwę stoczył na Równinie Pośredniej.
Jakowaś dzicz okrutna się tam od pewnego czasu bandowała, gwałt okolicy zadając i siejac pożogę.
Pono w boju gwałtonem bez mała trzy dziesiątki welce szpetnego wroga ubito, ledwie kilku naszych tracąc.
Mowa onych tak przeraźliwą była, że samo słuchanie jej do zguby mogło woja doprowadzić bez walki, a i lico mieli oni jakoby na żółto barwione z tradycje jakowej czy ze złego, a i oczy całkiem odmienne niż nasi miewają. Widać Boga prawdziwego nie byli to wyznawcy bo znaków takowych przy nich nie naleziono.
Pono mongołowie to jacyś byli, których my nie znamy na ziemiach naszych.
Tedy usieczonych Pan Nasz grzebać zabronił, jeno zwleczono ich na miejsce jedno , niczego z ich ordunku nie naruszając ,a w stos ułożywszy spalono, a potem głazami prochy przyrzucono i na koniec okryto darnią. Pan Nasz kamieniarzowi w sztuce biegłemu na wierchu nakazał wielki głaz ustawić a na niem wyryć orła co do lotu się wzbija , a któren to na piersi trzy guzy jako kamienie szlachetne nosi na znak, że suwerennym jest we swej władzy. Bo orzeł ten herbem naszego pana jest i na czerwonej tarczy wszędy, na biało pomalowanego, a ze złotym dziobem y szponami, go nosi.
Głaz ten ma prochy bezbożne do ziemi dusić po wsze czasy na przestrach drugim.
A też było i tak, że dziesięcioro wrogów do niewoli pojmano i do zbożnej roboty zapędzono, a dwóch jeszcze ucieczki spróbowało ale Pan Nasz gonić ich zabronił, jeno krzyknął za niemi swe zawołanie okrutne JAAAREMA a wojowie jak stali tak aż przyklękli ze zgrozy i zakrzykneli OGIEŃ I MIECZ, tak aby zbiegowie w świat poszli w przestrachu wielkim i innych obznajmili.
Pono od krzyknięcia Pana Naszego dwa co słabsze kamienie, które miał u stóp swoich, na pół się rozpękły!
A było to w dzień św. Justyna roku pańskiego 1008.