Kronika: Kres Najazdów!

Przygotowane pod panowaniem władcy: Hardeknut.

wtorek, 12. czerwca Anno Domini 1007

Księstwo: Oxhoved

Wreszcie stało się ...

Niewiele dni temu Merbat Szalony wraz ze swymi wojami dogonił Młyn Bitewny Gunnara. Nie mogło być inaczej skoro nasze wojska konno zmierzały a wikingowie łupy ze zrujnowanych osad taszczyli.

Wróg przewagę liczebną miał imponującą, broni też niezmierzoną ilość niósł ze sobą ze zrabowanych zbrojowni Sanctum Officium. My zaś ze swej strony korzystając z pomocy Majów pancerze nasze na kolczugi wymieniliśmy, by liczebność wroga zrównoważyć i siłę jego salwy osłabić.

Dnia wczorajszego wieczorem starły się dwie armie. Wróg jednakże furią jakowąś ogarnięty, łuki porzucił i w berserkerskim szale rzucił się do walki wręcz. Nim do naszych linii dobiegła ta armia, 17 wikingów już martwych leżało ...

Gdy do walki wręcz doszło, naszym wojom dane było pokazać ile przez ostatnie miesiące się nauczyli. Bój długim był jednak tężyzna i wyszkolenie Oxhovdczyków zatryumfowało. Nastu ludzi hridu Merbata sławą już w bojach wielu okrytych bez strat własnych 3 część armii wikingów wycięła. A i pozostała część weteranów i doświadczonych wojów skupiająca nie próżnowała ledwie dwóch wikingów zdołało się do niewoli poddać ...

Gdy wielka radość po bitwie zapanowała nagle wymęczeni biegiem posłańcy przed oblicze Merbata przybywać poczęli.

Pierwszy rzekł: Pan mój i władca Gunnar kazał Ci przekazać iż nic zwycięstwo to Ci nie da, gdyż wsie wikingów spalonymi będą a ludność zostanie po dzikich borach rozproszona.

Dziwne to posłanie ni chybi objawem obłędu być musiało. Merbat wszakże innymi rozkazami obarczony nie zmierzał Gunnarowych ludzi przed szaleństwem swego władcy ratować.

Kolejny posłaniec już słów ostrzejszych użył, których nie godzi się piórem utrwalać. Odżegnywał ród Hardeknuta od czci i wiary, deptał honor jego i jego sojuszników. Ciskał kalumnie jedną po drugiej, aż nie jeden z wojowników począł uszy zasłaniać ...

Wreszcie zmęczeni bojem woje, nie zdierzyli obelg więcej i jak jeden mąż z mieczami na posła runęli. Ledwie Merbat, tarcza własną nieszczęśnika ocalił. Mądry ten dowódca szybko ocenił iż słowa Gunnara muszą być skutkiem straszliwego szoku, który jego myśli zmącił gdy klęska jego plany podboju świata przerwała. Biedny ten władca w swą przegraną nie mogąc uwierzyć jął podstępów, zdrad i spisków wszędzie szukać, by dziwne swe rozkazy usprawiedliwić.

Rzekł zatem Merbat do swych wojów:
- zważcie co dziś największemu dotychczas wojownikowi Rufus Legatus - Gunnarowi się przytrafiło i módlcie się by mądry Heimdall was przed taką klątwą ocalił ...