Kronika: O najeżdzie na Mardów i jak Henryk Brodaty słowa dotrzymywał

Przygotowane pod panowaniem władcy: Gunnar Stary.

wtorek, 6. lutego Anno Domini 1007

Księstwo: Wikingia

"Moja konnica nudzi się nieco stojąc bezczynnie, chętnie poćwiczy więc szarżowanie na ziemianinach z północy...
Arpad, Władca Mardów." - takie słowa przeczytał Gunnar w jednym z pierwszych listów jakie otrzymał od sasiada swego Arpada władcy Mardów.Cierpliwie jednak znosił harce owego ,ale pewnego dnia powiedział "Dość".Thor Pogromca syn Gunnara czekał tylko na rozkaz zniszczenia Mardów a gdy takowy dostał , niezwłocznie wyruszył na czele wojów Wikngii w bój.Plan taktyczny zakładał zniszczenie oddziałów i mniejszych osad w pierwszym rzędzie zaś stolicę zostawić na koniec zamierzano.I wszystko się świetnie układało- do chwili gdy pod Pesztem zobaczono wojów Silesii atakujących Mardów i w niewolę ich biorących . Zasrożyli się woje Wikingii .Wszak to nasi niewolnicy,nasze łupy szemrali.Ale trochę się poweselili gdy przetłumaczyli im kamraci , że Silesianie za sojuszników Mardów ich wzieli.A Wikingowie w owym czasie sojusznika nie mieli .Ale...dlaczego to nie pobrac w niewole i Silesian i Mardów ? Jednak władca Silesii dogadał się z Gunnarem i uroczyście pokój zawarli . Peszt miał być Wikingii osadą , granice zostały ustalone, niewolnych Mardów miał Henryk Brodaty książę Silesii Gunnarowi oddać ... ach cóż to Henryk nie obiecywał ... A słowem i honorem ręczył !! Dość że , woje Silesii odeszli wolni a Gunnar czekał na spełnienie warunków przez Henryka.
Tymczasem Wikingowie kończyli co zaczęli i ostatni Mardowie zakuci zostali w kajdany a księstwo ich przestało istnieć.Tak konczą ci , którzy groźby swe przeciw Wikingii kierują...
Zaś do dnia dzisiejszego Henryk Brodaty z Silesii nic z tego co obiecał , nie spełnił .Baczcie więc książęta , którym Henryk coś słowem ręczy , że słowo i honor Henryka wisi u Gunnara Starego na kołku w miejscu gdzie książę piechotą chadza...