Kronika: Pazerność Teriona Zgryźliwego.

Przygotowane pod panowaniem władcy: Senekal Sprytny.

niedziela, 5. października Anno Domini 1008

Księstwo: Rohan

Senekal już trzeci dzień stoi na Majdanie końskim , czyli głównym placu Midhein i bije larum na pradawnym bąbnie z wydłubanego pnia wierzby, którą to ścięto zakładając miasto, wieki temu. Pień jest obciągnięty skórą z pierwszego konia jaki urodził się w stdninach Rohanu, służył wiernie jęźdźcom, a potem zdechł ze starości, więc tak go uczczono.
Wiadomym jest powszechnie w okolicznych ziemiach, że głos tego bębna wzywa do walki z wrogiem. Kto tylko usłyszy ten ponury pomruk, rzuca wszystko, chwyta za broń i pędzi do Midhein.
Ziemie nasze najechał wielce wścibski i pazerny Terion Zgryźliwy ( O! nie darmo go tak już w niemowlęctwie nazwano, bowiem od maleńkości doprowadzał do szału swych piastunów, potem nauczycieli a teraz całą okolicę).
Straciliśmy nasze nowo budowane miasto Łapy. Ludność dzielnie stanęła do obrony ale Terion zgromadził takie siły, że mogli by wrogowie swymi szyszakami fosę w jeden dzień wykopać i to przed zapadnięciem zmroku
jeszcze.
Ale tych zdobyczy jeszcze mało było grasantowi, tedy posłał swą konnicę w głąb naszych ziem i trawę na pastwiskach depcze i ludność po wsiach straszy a i co strachliwsze ptactwo jaja przestało znosić w naszych gumnach!
Nie masz kary na takiego, ale już nasz pan Senekal tam coś wybębni na tym bębnie i zewsząd zejdą się obrońcy tych ziem i damy odpór najeźdźcy , albo w najgorszym wypadku zginiem!
Tedy gdybyście z wieczora łuny ogniste na niebie swym zobaczyli, to wiedzcie iż z naszych domostw spalonych one biją, a my nie umykamy cichaczem jeno twardo do walki stajemy.

Tym czasem dzewicę w darze Terionowi posłać zamiarujemy, może ta go w obyczajach trochę złagodzi i samotności pustkę wypełni, tak iż napastliwość jego w nowych kierunkach się zwróci , okolicy swobodę dając.


Pisarz nadworny Jakubek .