Kronika: Pierwszy utwór Naszego Wieszcza

Przygotowane pod panowaniem władcy: Eufamijan I Boloński.

poniedziałek, 15. stycznia Anno Domini 1007

Księstwo: Hanza

15 stycznia Anno Domini 1007 Nasz Poeta oficjalnie wygłosił swój pierwszy poemat, który opisał historię Eufamijana I Bolońskiego jako, że ja jako kronikarz tak dobrze tego nie opiszę, to przytaczam tu to co z tego wiersza zdążyłem zapisać:

Eufamijan po śmierci syna

A gdy to ociec rozumem pojąwszy,
Strwożył się i czapkę zdjąwszy
Bogu począł dziękować,
Że mu pozwolił tak syna uchować
Bo tenże osiągnął Królestwo Niebieskie
Jeszcze przed nim, lecz nie przedwcześnie
A powiedziawszy Memento Mori
Oddał się Bożej woli
Codziennie więcej czasu w Kościele spędzał
I innych Christianów zachęcał
By dla Boga cirzpieć
By mniej złych fili imieć.
Ów Eufamijan
Bliżej Boga się imał
I mniej w domu kimał
I się obwiniał,
Że nie zobaczył pobożności syna,
Który Boga się trzymał
I prze Bog oddawał się
Syn ji we wszystkie dnie
Więc pod Eufamijnym wschodem
Aleksy przymarł głodem
Jednakże fałę osiągł
Bo po śmierci był mocą
Innym zdrowie przywrócić
I złego ducha w nich udusić
I wielu przyjeżdża do Rzyma
Bo wie, że nie wytrzyma
Bez tego co zdobył laury
Za pomocą swej boskiej aury.
Ociec ji chciał by więcej było
Synów co by Boga chwaliło
Poczym udał się w podróż
By wychować znowuż
Szlachetnych wojów
Którzy mimo znojów
Będą wierni Bogu
Od wschodu do zachodu
Tak osiedlił się w zimniejszych terenach
Gdzie nie słyszano jeszcze o arenach
Założył tam miasto Mittel
Obrośnięte później mitem
Czas do modlitwy mnie nagli
Więc kiedy indziej powiem dlaczego to miasto mijali diabli.
Napomnę, że zrodziło się z niego Królestwo
Którego osadnicy wyprzedzili swoje jestestwo.

Tłum, który wysłuchiwał tego wiersza nagle zamilkł. Eufamijan widział, że poeta zrobił wrażenie i osiągnięcie wyznaczonego celu jest możliwe.