Kronika: Pieśń przed bitwą o Vinetę

Przygotowane pod panowaniem władcy: Edgar Ragnarsson.

sobota, 11. października Anno Domini 1008

Księstwo: Wolin

Słuchajcie, bracia, pieśni o zuchwałym napadzie,
Co spustoszyć miał ziemie wolińskich włodarzy,
Gdy za sprawą chciwości Aleksjeja z Kijowa
Stepy, lasy i łąki rozbłysły w pożodze.

Ledwo słońce jesienne ponad ziemię się wzniosło,
Gdy jarl Redryk Wysoki w dali ujrzał z donżonu
Wojska mrowie rozliczne, z bronią bardzo nadobną,
Równym krokiem idące wprost w wolińską dziedzinę.

Kazał płonąć ogniskom na wierzchołku donżonu,
Dla każdego wikinga jest to jawne wezwanie,
Nie posłuchać takiego znaczy hańbą się okryć,
Więc zaczęli napływać i po śmierć, i po chwałę.

Pierwszy przybył jarl Vagn wiodąc gwardię przyboczną,
Każdy z bronią i w zbroi, z krwią od żaru gorącą.
Potem przybył Legholad, barbarzyński wojownik,
Co od lat zwykł z Wolinem iść i w tan i na wojnę.

Na spotkaniu jarlowie lali wodę na miecze
Przyrzekając nawzajem nie zatrzymać się w boju,
Póki każdy z najeźdźców przeznaczenia nie znajdzie,
Czy to w śmierci okrutnej, czy też w życiu niewolnym.

Przystanęli w zasadzce kryci gęstwiną leśną,
Licząc na Aleksjeja lekkomyślność i chciwość,
Że uderzy na drwali na wyrębie niewielkim
I szukając Victorii znajdzie drogę w Valhallę.

Takoż się też i stało ku rozpaczy Kijowian,
Którym jutro wybierać: lepsza śmierć czy niewola?
Jutro los się rozstrzygnie. Jutro krew spłynie rzeką.
Jutro śpiewy Valkirii. Jutro przyjdzie Ragnarok.