Kronika: Rozmowy strategiczne

Przygotowane pod panowaniem władcy: Bracia Wałgałowie.

wtorek, 30. marca Anno Domini 1010

Księstwo: Dziadoszyce

-Czyli jak wygląda sytuacja?
-Coraz mniej nas do pieczenia chleba, że tak powiem.
-Trafnieś to ujął, mości Walenty. Zauważyłeś, że populacja naszego świata nie podnosi się już od dłuższego czasu?
Gał siedział przy stole w swojej komnacie, nalewając od czasu do czasu wódki sobie i gościowi.
-Zauważyłem -odrzekł Wał.
-Biorąc pod uwagę nasze wydatki, to jedno trzyma we mnie nadzieję...
-Znaczy co?
-To, że inni również mają przechlapane, a niektórzy nawet gorzej od nas, he he.
-Fakt. Jednakowoż pamiętaj, że księstw też coraz mniej. Florencja za jednym zamachem dokończyła Wołyń, takoż Auir pana Xel Nagi. Teraz biegnie na pomoc Amelii Drugiej, bo na nią najechał Klan Matsudaira, który do tej pory spokojnie sobie siedział. Znowu będą trupy.
-No to zdrowie wszystkich trupów!- Gał wzniósł kielich. -Byle nie naszych...
Gdy wypili, Wał przysunął mapę na środek stołu.
-I co dalej? - zapytał.
-Azaliż chodzi ci o co? Czy ruszamy, czy siedzimy na tyłku?
Walenty kiwał głową. Galahan nalał po raz kolejny, skrzywił się dziwacznie, jak to miał w zwyczaju i nic nie powiedział.
-No bo co? -zniecierpliwił się Wał. -Przecież dopóki tego tam mamy przy naszym boku, to nie możemy spać spokojnie. Musimy Arturusa wykończyć. Ale nie wiadomo, czy jak go w końcu wykończymy, to czy nie okaże się, że jest za późno. Bo inni, cholera wie jacy, wyrosną na wojnach, które cholera wie z kim wygrają, i ten nasz zapiecek w końcu okaże się zadupiem bez znaczenia.
-Może tak być.
-Ale jeśli ruszać, to na kogo? Bo przecież z Florencją jesteśmy w wiekuistym przymierzu, do Klanu drogę zastępują nam ostatnie miasta Artura, a na Volherie napadać trudno, bo wiadomo, że nawet jeśli tam wygramy, to nie obejdzie się bez strat.
-Osobiście myślę, że pan Arturus z Werahor bardzo na nas czeka. Może i dobicie go będzie błędem, ale wyjścia innego nie mamy, więc błąd ten należy popełnić.
Gał rozlał ostatki. Wypili.