Kronika: Wojna z Księstwem Normandii

Przygotowane pod panowaniem władcy: Konrad von Hohenstaufen.

piątek, 8. grudnia Anno Domini 1006

Księstwo: Palatynat Reński

O prześwietni Panowie.

Pokój po wsze czasy zawarliśmy z synami Normandii. Mieliśmy nadzieję, że tak jak my, Filip, władca Normandii, będzie wierny postanowieniom traktatów. Ale cóż. Nie dane nam było żyć w pokoju. Podstępny Filip przysłał na dwór Haralda, księcia Jarfalli, psychologa. Niedługo potem księżna Gunhild zmarła. Medycy zgodnie stwierdzili, że to trucizna, która jest dostepna tylko w lasach Normandii. Książe Harald rozesłał wici do okolicznych księstw z prośbą o pomoc w ukaraniu przeniewiercy.

Takoż na wezwanie księcia Haralda, oprócz jego własnej piechoty wybranieckiej, stawiły się armie trzech ksiestw. Wspaniała armia łuczników z Vividonii, oddziały posiłkowe księstwa Templar, i wzbudzająca przejmujący strach, świetnie wyszkolona i wyekwipowana konnica Palatynatu Reńskiego na ognistych rumakach bojowych. Okoliczna ludność podziwiała wspaniałe wojsko, jakiego jeszcze nigdy na tych ziemiach nie było, ani w takiej ilości, ani świetności. Po długich naradach sprzymierzeńcy ustalili, że głównodowodzącym tej wyprawy będzie Ulryk von Hohenstaufen, brat miłościwie nam panującego Konrada von Hohenstaufena.

Ulryk von Hohenstaufen już na początku kampanii udowodnił wszystkim, że słusznie jest nazywany Lisem Stepowym. Wspaniałym fortelem wywabił z lasów Normandii armię koronną księcia Filipa wprost pod łuki sprzymierzonych. Niczego nieświadom dowódca Filipa sam wprowadził oddział w pułapkę na niego zastawioną. Po krótkiej bitwie niedaleko Pectrum z pogromu ocalał jedynie Wilhelm Zdobywca, dowodzący tą armią.

Po tej bitwie, w której Filip stracił trzon swej armii, Ulryk von Hohenstaufen zarządził marsz na stolicę Normandii - Rouen. Marsz utrudniany przez gęsty normandzki bór trwał kilka tygodni. Gdy wojsko dotarło pod Rouen, okazało się, że Filip kończył już budowę ostrokołu. Nie myśląc wiele oblegliśmy wspaniałą stolicę Normandii licząc, że zamorzymy głodem ludność i resztki armii Filipowej.

I znowu Ulryk von Hohenstaufen wykazała się nie lada sprytem. Po długich negocjacjach ustalił z księciem Troy, Archanterem, że ten oblegnie drugą osadę Normandzką. Widok swego niedawnego sprzymierzeńca, który zmierza w kierunku jego osad swoją armią, załamał Filipa. Zaatakował nasze oddziały stacjonujące pod Rouen, mając nadzieję przerwać oblężenie zanim przybędzie książe Archanter ze swoim wojskiem. Z tej potyczki wyszliśmy obronną ręką, dzięki manewrowi wprowadzenia odwodów w ostatniej chwili i Filipowe wojska nie zdołały się przebić, zostawiając cała broń i rannych towarzyszy, których skwapliwie zakuliśmy w kajdany.

Gdy po kilku miesiącachoblężenia obrońcom Rouen zaczęło brakować pożywienia i zaczynali sie zastanawiać nad poddaniem twierdzy, Filip zdecydował się na ostateczna próbę przełamania oblężeń obu osad. Powołał pod broń prawie wszystkich osadników i zaatakował oblegających. Jednak nie miał najmniejszych szans na zwycięstwo z naszymi doborowymi oddziałami. Porażka jego była sromotna, jednak wykorzystując chwilę nieuwagi zwycięzców, Filip wraz z garstką gwardzistów przebrani za barany wymknęli się z oblężenia. Jarl Leif Bystrooki słysząc to wpadł w furię i kazał wychłostać wszystkich setników i dziesiętników w swojej armii. Potem rozkazał swojej armii gonić uciekinierów i nie wracać do kraju bez księcia Filipa. Żywego. Po kilkudniowym pościgu Jarlowi Bartowi Rudobrodemu udało się dopaść uciekinierów. Ku przerażeniu Filipa jego świta oddała go bez walki w ręce Haraldowych wojów.
W tym czasie reszta oddziałów zdobyła prawie nie bronione osady Normandii.

Niesławnego księcia Filipa, Jarl Leif Bystrooki zaprowadził swemu Panu na postronku do Hedeb, gdzie Filip błagał o litość jak dziecko. Ale nienawiść Haralda była bardzo wielka i książe Filip został stracony na hedebskim rynku, a głowę jego osadzono nad bramą wjazdową zamku ku uciesze gawiedzi.
I tak oto wspaniałe Księstwo Normandii zginęło w mrokach dziejów.