Kronika: Zimne popołudnie...

Przygotowane pod panowaniem władcy: Reaven Mądry.

piątek, 14. listopada Anno Domini 1008

Księstwo: Tipmania

W mroźne popołudnie, kiedy to czytałem księge zakonników, usłyszałem jakieś hałasy na korytarzu. Bardzo zdenerwowało mnie to, iż ktoś zakłóca porządek w mym zamku. Nagle uchyliły się drzwi...

- Panie, przepraszam, ale ten człowiek twierdzi, iż ma dla Ciebie ważne informacje. - zawołał strażnik, a za nim wyłoniła się jakaś postać o niskiej i ciężkiej sylwetce.
- Proszę, wpuść go. - oznajmiłem.

Do środka wszedł człowiek niski, trochę garbowaty o dużej tuszy. Był już dosyć stary, o czym mówiły zmarszczki na jego twarzy. Podszedł do mnie, klęknął i ucałował mnie w ręke.

- Jam jest Dorric, sługa Twój wierny, dowódca oddziałów znajdujących się na południu księstwa.

Wtedy stanął mi przed oczami obraz jego, kiedy widziałem go po raz pierwszy. Był to Dorric Zwycięsca, znany wojownik, który jak samo jego przezwisko głosi, nie było lepszego od niego w pojedynkach rycerskich.

- Usiądź proszę. - zaproponowałem.
- Panie, jeden z podległych mi oddziałów doniósł mi, iż nieopodal Eataine, 5 dni na północny wschód znajduje się osada Voloxi, która ma złoża rudy żelaza.
- Jak liczna jest ludność? - zapytałem.
- Słuchy głoszą, że nie mniej niż 200 człeków.
- A czy są tam jakieś wojska?
- Tak, zwiadowcy donieśli, iż osady broni 40 ludzi, uzbrojonych w maczugi, ale bez kolczóg. Mawiają, że to żółtodzioby.
- To bardzo ciekawe co powiadasz, mój drogi.
- Ale to nie wszystko. Na wschodzie znajduje się podobnioż niezbyt liczna osada, nie broniona, ale położona w ciekawym miejscu. Ma złoża węgla i sporo surowców.
- Dorricu, wyślij tam swych ludzi, by zorientowali się dokładniej, a gdy twe słowa potwierdzą, zarządź atak. - rozkazałem.
- Tak uczynię, Panie.; i odszedł.

A ja czekam na wieści ze wschodu z niecierpliwieniem. W Eataine zarządziłem już mobilizacje wojów.