Kronika: Zmierzch Aragonii. Epilog

Przygotowane pod panowaniem władcy: Ramiro I Jimenez.

poniedziałek, 3. grudnia Anno Domini 1007

Księstwo: Aragonia

Inwazja Fremenadii zmusiła Ramiro do przesiedlenia osadników z rodzimych ziem na nowo zdobyte wschodnie tereny, dawniej Grodów Czerwieńskich, a potem Karynthii. Działania zbrojne przebiegały dwutorowo. Armie wschodnie, po ostatecznym rozbiciu sił Karynthii i wszelkich posiłków zaatakowały i zdobyły Enduril, trzecią dużą, umocnioną osadę Montana. W Enduril i wcześniej zdobytym Czerwonogrodzie Ramiro osiedlił uciekinierów z zachodu i rozpoczął rozbudowę przemysłu zbrojeniowego. Wysłana na południe setka żołnierzy, a właściwie dość marnie wyszkolonych i uzbrojonych rekrutów zmusiła Mahdiego do opuszczenia dwóch pogranicznych osad i zawrócenia sił inwazyjnych na południe. Rozpoczęła się pogoń, minął Ramiro Arrakin - silnie umocnioną stolicę Fremenadii, położoną na terenie górskim bogatym w rudę żelaza i dość szybko odkrył Malventum, również na górskim terenie położoną niebronioną osadę Zaironii, sojusznika Mahdiego. Nie zaatakował jednak, bo zaraz potem odkrył Popilum, kolejną osadę Fremenadii. Tym razem Mahdi zdecydował się poświęcić 50 osadników, żeby zatrzymać dalszy marsz Aragończyków i dopaść ich pościgowym oddziałem gwardii. Doszło do dwóch bitew, w których polegli bohaterscy aragońscy chłopi oraz w sumie 80 Fremenów.

Konflikt na północnym zachodzie nie umknął uwagi Edwarda księcia Brytanii, który śmiało sobie poczynając zdążył już trzy księstwa wyprawić w Mroki Dziejów. Gdy więc wysłał Ramiro konny oddział na wschód, aby dowiedzieć się, dlaczego od wielu dni nie nadeszły żadne armie księcia Karynthii rychło okazało się, że to co pozostało z władztwa Montana zostało zdobyte przez Edwarda. Trafiła więc wspólnym wysiłkiem obu księstw Karynthia w Mroki Dziejów, choć nie było tu żadnych porozumień, jeno dobre wyczucie sytuacji przez księcia Brytanii.

Nie widział interesu Bryt w atakowaniu Aragonii, owszem, podjął rozmowy o współpracy i do tej współpracy zaraz doszło, a jej przejawem stała się setka świetnie zbrojnych konnych weteranów, która ruszyła na zachód w poszukiwaniu łatwego łupu na Fremenadii.

Odwrót Mahdiego na południe dał czas księciu Aragonii na sformowanie półtysięcznej armii, choć talarów na podwójny żołd, broni i żywności starczało tylko dla 300 żołnierzy. Wrócił władca Fremenadii na północ, zobaczył co go czeka i zaczął słać listy o pokoju, tym pilniej, że jawnym stało się poparcie udzielone Brytanii przez Aragończyka. Zawahał się Ramiro. Winą Mahdiego było zniweczenie szans rozwojowych Aragonii, a także możliwości powstania silnego sojuszu w tej części świata, zdolnego oprzeć się hegemonii Brytanii, a być może nawet ją przełamać. Czy Mahdi jest dzieckiem i dopiero teraz dostrzegł, że wywołując konflikt pogrążył nie tylko Aragonię, ale również swoje księstwo, bo zwykle tak bywa, że gdzie dwóch się bije tam trzeci korzysta? Niemniej jednak była to ostatnia chwila na to, aby jeszcze odwrócić sojusze i być może zmienić losy tej części świata.

Cóż jednak było robić, gdy Mahdi za to, że napadł Aragonię zażądał odszkodowań w ludziach i talarach, a żeby potwierdzić swoją pozycję negocjacyjną znowu zawrócił wojsko na południe... Zrozumiał Ramiro, że z takim partnerem nie pokona Brytanii, tym bardziej, że obok setki konnych Brytów pokazały się dwie setki pieszych. Niedotrzymanie umowy z Brytanią mogło się skończyć w jeden sposób, aby ułatwić zadanie Edwardowi wysłał więc Ramiro 300 żołnierzy na południe, choć niewiele mieli żywności w jukach. Gdy więc w końcu Mahdi odważył się zaatakować na 6 części podzielona była armia Aragonii. Szczęście wojenne opuściło Aragończyka, bowiem setka żołnierzy nie zdążyła na czas dotrzeć na pole bitwy. Straciła Aragonia swoje zbrojne ramię i nie starczyło jej księciu woli na rozważania, czyim łupem padnie bezbronna dziedzina. Uwolnił więc poddanych i niewolników, a co potem się z nim stało nikt nie dowiedział się, bo po prawdzie nikogo nie obchodzi los władcy, którego księstwo trafiło w Mroki Dziejów...